Voorjaar 2008. Jan Broers en ondergetekende zoefden over Neerlands wegen richting Scherpenzeel, waar we een afspraak hadden met dhr. Dick Kruisheer.

Tijdens de jaarvergadering op 15 april kwam spontaan het aanbod dat hij ons iets wilde vertellen over zijn reis Amsterdam-Moskou-Amsterdam, die hij in juli 1991 heeft afgelegd in zijn Citroën B2 Torpedo uit 1922. Als redactie grijp je zo’n mogelijkheid natuurlijk met beide handen aan en de verslaglegging van dit interview zal in 2 etappes worden weergegeven. Bij een Franse sloperij werd de B2 gespot. De auto had in Frankrijk tot 1949 dienst gedaan als directiewagen van een steenfabriek. In 1962 werd dhr. Kruisheer eigenaar van dit voertuig en werd de auto vanuit Frankrijk naar Nederland vervoerd. De auto werd helemaal uit elkaar gehaald, maar omdat hij een drukke zaak had heeft alles lang in een hoek gestaan. Met onderbrekingen is er ca 10 jaar aan gesleuteld en de eerste rit was de Elfsteden Oldtimer Rally in 1991. Daarna heeft hij zich opgegeven voor de rit naar Moskou. Begeleiding was er door Intoerist, een organisatie die toen in de Sovjetunie fungeerde als reisagentschap. Even nog rees de vraag of hij wel aan de reis mocht meedoen, omdat er geen voorremmen op het voertuig zitten, maar aangezien hij de deelnemer was met het oudste voertuig en men het toch wel erg jammer zou vinden als hij niet meeging, werd dit gedoogd. Dat kon toen nog.

Zij hadden Service van Heerenveen tot Moskou. Er gingen jerrycans benzine mee, olie, water en natuurlijk ook voedsel voor de inwendige mens. I.v.m. de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl (1986) werd er 100 liter water in flessen meegenomen. Samen met zoon Dirk en zwager Ron vertrok op 15 juli 1991 de équipe uit Amsterdam. De B2 ging als eerste auto weg, waarschijnlijk vanwege de topsnelheid van slechts 70 km/u, maar bleek zeker niet de slechtste. Er kon altijd met de kap open worden gereden. Deze hoefde slechts 1 maal dicht i.v.m. regen. De rit ging via Berlijn en Warschau. Vooral deze laatste stad vond men erg mooi. Onderweg heeft men 3 maal een lekke band gehad. De auto heeft geen waterpomp en men moest wind houden voor koeling. Men ging de grens over bij Brest, een kleine plaats op de grens van Polen/Rusland. De politie reed voorop met de sirene aan, om de groep naar het hotel te brengen voor de eerste overnachting. De overige nachten verbleef men op een camping. In Rusland mocht je alleen op campings of hotels van Intoerist overnachten.

De auto’s werden bewaakt. Er waren 150 oldtimers van diverse merken tot bouwjaar 1960 en ca. 300 ”toeristen” die ondergebracht moesten worden en dat waren niet alleen Nederlanders. Er moesten benzinebonnen worden gekocht, omgerekend € 1,25 voor de gasten, voor de Russen slechts € 0,04!
Nog 1.000 km te gaan tot aan Moskou. Daar kreeg dhr. Kruisheer de eerste prijs tijdens de Moskou International Oldtimers concours, voor de oudste auto.

Bij het Kremlin

Er waren veel oude auto´s in Rusland. Men beschikt echter niet over middelen om ze op te knappen. Dat ruilhandel er nog bestond en ook nog iets gewichtigs kon opleveren bleek na een ruil van 1 T-shirt voor 2 oude Ford motoren. Thuis had in het blad van de BOVAG een verhaal gestaan over een man uit Wolvega, die een Opel-garage wilde beginnen in Moskou. Locatie hiervoor was een atoombomvrije garage, waar 7.000 auto´s in kunnen. Dhr. Kruisheer heeft deze man destijds in Meppel ontmoet. De man heeft zijn plannen doorgezet en is er gestart met tweedehands auto’s en verkoop van onderdelen. Dhr. Kruisheer heeft hem daar opgezocht. De dag ervoor had men zelfs zijn hulp moeten inroepen, om een gestrande Fransman met een Jaguar op te halen. Hiervoor was een takelwagen nodig en hoewel dit officieel buiten zijn regio viel, is hij toch gekomen. Van de burgervader in Heerenveen had dhr. Kruisheer als cadeau voor de burgemeester van Moskou een wandbord (Makkum) meegekregen. Het overhandigen hiervan was bij de ambassade aangevraagd

Men is 4 dagen in Moskou geweest. Afgesproken was, om tijdens de reis van Moskou naar Kiev (620 km) in groepjes bij elkaar te blijven. De eerste kreeg alle paspoorten mee en zou een hotelkamer of eten regelen. Onderweg werd men soms aangehouden en kreeg men wodka of rozen. ’s Ochtends was er het ”Sperruhr” en had als eerste de industrie water, dus men kon dan geen sokken wassen of een WC doorspoelen.

Citroën B2 Torpedo uit 1922 pech in Hongarije
“Even” een motortje omruilen

Op naar Hongarije, naar Debrecen. Inmiddels al 20 lekke banden gehad. Gelukkig was Michelin een van de sponsors….. Nadat er binnenbanden van crossmotoren in waren aangebracht behoorden de lekke banden tot het verleden. In Debrecen voegde mw. Kruisheer zich bij het gezelschap. Zij was per trein naar Hongarije gereisd. Onderweg opeens een raar geluid. Er lag een drijfstang op straat, gebroken. De auto werd naast de weg gezet en de motor werd vervangen. Een 2e (gereviseerde) motor was al meegenomen vanuit Nederland en deze zat in een kist in de serviceauto. De versnellingsbak bleek echter niet voor de ”nieuwe” motor te passen, waardoor ook de versnellingsbak uit elkaar gehaald moest worden. Toch handig, zo’n meereizende servicewagen. Het ”klusje” duurde 8,5 uur Omdat zij een verkeerde weg waren ingeslagen was de eveneens meereizende bezemwagen er niet om hulp te bieden. In Hongarije was het erg heet. De motorkap werd eraf gehaald en achterin gelegd. In een roostertje, eigenlijk bedoeld tegen de stenen, zaten veel insecten. De mensen in Oekraïne aten deze insecten trouwens op, dat was een lekkernij. .

In de Dordogne – 2006

De tocht werd overigens ook gebruikt voor een ludieke actie. De 2500 relaties van autobedrijf Kruisheer kregen vanuit Moskou een uitnodiging voor de introductieshow van de Citroën ZX in september van dat jaar. Bij de posterijen in de Russische hoofdstad keek men vreemd op, toen deze brieven voor verzending per luchtpost werden aangeboden. De reis heeft een kleine 4 weken geduurd en er is ca. 8.000 km afgelegd, met een gemiddelde snelheid van 45 km/u. De bestuurders wisselden regelmatig van plek en zaten om beurten gemiddeld zo’n 8 uur per dag achter het stuur. De intocht in Heerenveen werd begeleid door de politie en zijn medewerkers zorgden bij het bedrijf voor een feestelijke ontvangst na het volbrengen van deze monsterrit.

Yvonne van Leeuwen

Sluit Menu